برف

تساوی........!

barfesepid — Fri, 10 Oct 2008 21:06:18 GMT

معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گردپنهان بود

ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد

برای آنکه بی خود، های و هو می کرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری رانشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت

یک با یک برابر هست

از میان جمع شاگردان یکی برخاست
همیشه یک نفر باید به پا خیزد
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است

معلم
مات بر جا ماند !

و او پرسید
اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز

یک با یک برابر بود

سکوت مدهوشی بود و سئوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد
آری برابر بود.

و او با پوزخندی گفت
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود
اگریک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم

یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟
یا که زیر ضربت شلاق له می گشت ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟

معلم ناله آسا گفت
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

یک با یک برابر نیست

باغچه نو

barfesepid — Tue, 30 Sep 2008 22:51:31 GMT

چقدر سخته توی چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش ، یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی ، حس کنی که هنوزم دوستش داری !

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی، که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده !

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی !

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه های خیس کنه ، اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری !

چقدر سخته گله آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت، آروم زیر لب بگی :

گل من باغچه نو مبارک .

بوی نان

barfesepid — Sun, 21 Sep 2008 21:50:18 GMT

صبحی زیبا به رنگ شوق چشمانت .

من بودم و تپش های این قلب خسته، تو بودی و لبخندی شیرین.

آندم که نگاه خیره چشمانت ، عشق را به تماشا میخواند ، بوی عطر نان ، سادگی قلب هایمان را به مهمانی عشق دعوت میکرد.

آری ، آهوی گریز پا ، قلبش را به صیاد مهربان بخشید و عشق او را در چشمانش جای داد.

تمنای وجودم ، برای همیشه به سوی عشق پاکت جاری است.

بوسه های نوازشگر دستانت ، آرامش زندگی را در گوش های بازیگوشم نجوا میکند.

نمیدانم ، چه بگویم ، چه بگویم از عشق ، که مرا تغییر داد و صبر را بر من آموخت اما ....................

اما گاه پیمانه خمار صبرم بی قراری میکند و با تو بودن را فریاد میزند.

دلم برات تنگ است و هنوز طنین زیبای صدایت اشک های سپیدم را در پس لبخند امید پنهان میکند.

تا اوج آسمان بودن با تو خواهم بود.

دونه برف

دختر زشت

barfesepid — Sat, 13 Sep 2008 23:31:30 GMT

خدایا ! بشکن این آیینه ها را

که من از دیدن آیینه سیرم

مرا روی خوشی از زندگی نیست

ولی از زنده ماندن ناگزیرم

از آن روزی که دانستم سخن چیست

همه گفتند : این دختر چه زشت است

کدامین مرد او را می پسندد ؟

دریغا دختری بی سرنوشت است

چو در آیینه بینم روی خود را

درآید از درم غم با سپاهی

سیه روزی نصییبم کردی ، اما

نبخشیدی مرا چشم سیاهی

به هرجا پا نهم ، از شومی بخت

نگاه دلنوازی سوی من نیست

از این دلها که بخشیدی به مردم

یکی در حلقه گیسوی من نیست

مرا دل هست ، اما دلبری نیست

تنم دادی ولی جانم ندادی

به من حال پریشان دادی ، اما

سر زلف پریشانم ندادی

به هرجا ماهرویان رخ نمودند

نبردم توشه ای جز شرمساری

خزیدم گوشه ای سر در گریبان

به درگاه تو نالیدم به زاری

چو رخ پوشم ز بزم خوبرویان

همه گویند : او مردم گریز است

نمیدانند ، زین درد گرانبار

فضای سینه ی من ناله خیز است

به هرجا همگنانم حلقه بستند

نگینش دختری ناز آفرین بود

ز شرم روی نازیبا در آن جمع

سر من لحظه ها بر آستین بود

چو مادر بیندم در خلوت غم

ز راه مهربانی می نوازد

ولی چشم غم آلودش گواهست

که در اندوه دختر می گدازد

به بام آفرینش جغد کورم

که در ویرانه هم ، نا آشنایم

نه آهنگی مرا ، تا نغمه خوانم

نه روشن دیده ای ، تا پر گشایم

خدایا ! بشکن این آیینه ها را

که من از دیدن آیینه سیرم

مرا روی خوشی از زندگی نیست

ولی از زنده ماندن ناگزیرم

خداوندا خطا گفتم ، ببخشای

تو بر من سینه ای بی کینه دادی

مرا همراه رویی ناخوشایند

دلی روشنتر از آیینه دادی

مرا صورت پرستان خوار دارند

ولی سیرت پرستان میستایند

به بزم پاکجانان چون نهم پای

در دل را به رویم می گشایند

میان سیرت و صورت ، خدایا !

دل زیبا به از رخسار زیباست

به پاس سیرت زیبا ، کریما !

دلم بر زشتی صورت شکیباست .

(فرشته ها چه شکلی اند؟ (نویسنده شوالیه مرگ

death_knight_66 — Thu, 28 Aug 2008 19:52:18 GMT

فرشته ها چه شکلی اند؟
مثل بانوی پیر کوچکی که دیروز کیف پولت را به تو برگرداند.
مثل راننده تاکسی که به تو گفت،وقتی لبخند می زنی چشمانت دنیا را روشن می کنند
مثل بچه کوچکی که چیزهای شگفت انگیز را در چیزهایی ساده به تو نشان داد.
مثل مرد فقیری که پیشنهاد می کند نهارش را با تو قسمت کند.
مثل مرد ثروتمندی که به تو نشان داد که اگر ایمان داشته باشی واقعا همه اینها امکان پذیر است.
مثل غریبه ای که زمانیکه تو راهت را گم کرده ای ناگهان پیدایش می شود.
مثل دوستی که وقتی فکر می کنی هیچکس باقی نمانده قلبت را لمس می کند.
فرشته ها به هر اندازه وشکلی،در هر سن وبا هر نوع پوستی می آیند.
بعضی ها با کک ومک،بعضی با چاله روی چانه،بعضی با چین وچروک وبعضی بدون آن
آنها با قیافه مبدل در قالب دوستها،دشمن ها،معلم ها،دانش آموزان،عشاق واحمق ها می آیند.
آنها زندگی را خیلی جدی نمی گیرند.آنها سبک سفر می کنند...
آنها هیچ نشانی از خود باقی نمی گذارند...
وقتی که چشمهایتان بسته است پیدا کردنشان سخت است...
وقتی دیدن را انتخاب می کنید آنها همه جا هستند...

عحب صبری خدا دارد !

barfesepid — Mon, 18 Aug 2008 23:58:18 GMT

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

همان يك لحظه اول

كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان

جهان را با همه زيبايي و زشتي

بروي يكدگر ويرانه ميكردم .

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

كه در همسايه صدها گرسته ، چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم

نخستين نعره مستانه را اموش آندم

بر لب پيمانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

كه ميديدم يكي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه رنگين

زمين و آسمان را

واژگون ، مستانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

نه طاعت ميپذيرفتم

نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگر ها نيز كرده

پارع پاره در كف زاهد نمايان

سبحه صد دانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان

هزاران ليلي نازآفرين را كو بكو

آواره و ديوانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سراپاي وجود بي وفا معشوق را

پروانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

بعرش كبريايي ، با همه صبر خدايي

تا كه ميديدم عزيز نابجايي ، ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد

گردش اين چرخ را

وارونه بي صبرانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

كه ميديدم مشوش عارف و عامي زبرق فتنه اين علم عالم سوز مردم كُش

بجز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فكري

در اين دنياي پر افسانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم

همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و ، تاب تماشاي تمام زشت كاريهاي اين مخلوق را دارد

وگرنه من به جاي او چو بودم

يكنفس كي عادلانه سازشي

با جاهل و فرزانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد !

تولدت مبارک

barfesepid — Fri, 15 Aug 2008 20:14:55 GMT

دل بیتاب من ، با دیدنت آرام می گیرد

اگر دوری ز آغوشم ، نگاهم کام می گیرد

مرا گر مست می خواهی ، نگاهت را مگیر از من

که دل از ساقی چشمان مستت جام می گیرد

تو نوشن لب میان جمع ، خاموشی ، ولی چشمم

ز هر موج نگاه دلکشت پیغام می گیرد .

گل من تولدت مبارک

(صبرکن (نویسنده شوالیه مرگ

death_knight_66 — Sat, 02 Aug 2008 04:37:18 GMT

صبرکن عاطفه دلگیرشود بعد برو

یا کمی از تو دلم سیر شود بعد برو

صبرکن طفلک نو خواسته ی عاشقیم

زندگانی کند و پیرشود بعد برو

تازه از راه رسیدی به سفر فکر نکن

باش تا وقت سحر دیر شود بعد برو

تازه عاشق شده ام من، به دلم رحمی کن

صبرکن عشق زمین گیر شود بعد برو

یلدا

barfesepid — Mon, 28 Jul 2008 20:12:18 GMT

دردی سپید میان سرمای خیس باران زده ی آسمان، خاکستر نیمه جان وجودم را به ستیزه می خواند و من در میان هیاهوی ارواح سپیدپوش زایشگاهی غریب، تلخ و معصوم می گریم. چشمانم دیگر تاب درد را ندارد. دستانی آهنین قلب کوچکم را می فشارد و در گلویم بغضی عظیم که توان گریستنش نیست فانوس کم نور حیاتم را مقابل باد سهمگین غم ها به بازی می گیرد.

باز هراس، باز گریز، باز فریاد. چشمانم را می بندم ؛ پدرم می غرد.وقتی شلاق خشم هایش را تاب می دهد اثر زخم های عمیقم تیر می کشد. هنوز آهنگ موزون ضربه هایش تداعی گر حسرت رقص باد است میان گیسوان بید عاشق.

به مادرم و عطر چادر معراجش پناه می برم افسوس که دستان پینه بسته ی او نیز توان نجاتم را ندارد، اما هنوز هم بوی یاس آسمانی دامنش بر قلب رنج دیده ام مرهم می نهد.

مادرم، از چه رو نامم را شادی نهادی؟ میدانم......می دانم....... می خواستی همواره،همه شادی های نیک جهان را در دستان گره کرده ام جای دهی. افسوس، افسوس، که تقدیر با جام زهری که در کام پدر ریخت همه اندوه ها را در وجودم نهاد. سهم من چه بود از این سردرگمی ها؟ گناه من چیست؟

چرا در این دنیای زمینی ،آدم ها حرف دل مرا جور دیگر تعبیر می کنند؟ من محتاج محبتم، سرخورده ی تقدیر،در حسرت بارانم و در محنت دنیا. حرف من پرواز است، حرف من رهایی است، پاکی از پلیدی های شیطانی.

پدرم ، به چشمان معصومم رحم کن ،به اشک های خسته ام بنگر. یاد داری که چه سان مرا در آغوش مهربانت می گرفتی و نفس های مقدست که هنوز آلوده نگشته بود به بی رحمی دنیا ، امید آرزوهای شیرینم می شد؟ چرا؟ چرا دنیای زیبایم با غم، با بغض، با تردید رقم خورد و من شدم دختر تنهای شب .

آری پدر، دنیای دیروزم ویران گشت به دنیای فردایم رحم می کردی و حلقه بندگی دیو پیر را در انگشتان نازکم جای نمی دادی.

هنوز چشمانم خمار درد است.درد موجودی نو، درد دوری از مادر، اما صدای اذان آرامم می کند.

پرده های اوهام کنار می روند و طفل من می گرید، می گرید و به زنده بودنش ، به تلخی زندگی شادی اعتراض می کند. کودک دردانه ی من؛ از چه رو قدم به دنیای خاکی نهادی که تنها شوق آدمیانش دریدن یوسف بی گناه من است.

ثانیه های واپسین زندگی شتابان می گذرند و من برای لحظه ای یگانه یادگارم ، دختر گریان شاد را به سینه می فشارم. نجوا کنان در گوش دخترم زمزمه می کنم :« نامت را یلدا می نهم، تا سیاهی شب های گناه را هرچند که طولانیست به صبح عدالت و برابری بدل کنی ».

حال رها شدم همچون پروانه ای رهیده از پیله ی نفرت و سبکبال به سوی معبودم می شتابم. خدانگهدار بت های سنگی که نام آدم بر شما نهادند و انسان هایی چون من در قربانگاه شهوت رانیتان هلاک گشتند ،خدانگهدار گل های یاس، خدانگهدار دخترم ،خدانگهدار یلدا.

نویسنده : دونه برف

(منو ببخش( نویسنده شوالیه مرگ

death_knight_66 — Thu, 17 Jul 2008 10:43:18 GMT

اگه دلم تنگ میشه خیلی برات منو ببخش...

اگه نگام گم میشه تو شهر چشات منو ببخش ...

منو ببخش اگه شبا ستاره ها رو میشمرم ...

اگه همش پیش همه بهت میگم دوست دارم ...

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم ...

منو ببخش اگه شبا فقط تورو خواب می بینم ...

منو ببخش اگه تورو میسپرمت دست خدا ...

اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما ...

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم...

تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم ...

منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم ...

ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم...