| درد و دل |
||
ای کاش خدا آنکه کوه ها را برافراشت خورشید را در اوج آسمان نهاد و جویباران را روان ساخت مرا و تو را تغییر میداد تو را دلنشین کمتر مرا کمتر شیفته |
آثار بجا يك عاشق |
|
مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 |
نويسنده |
|
دونه برف
شوالیه مرگ |
دوستان |
|
|
دوستان عاشق |
موضوعات : |
آمار وبلاگ : |
| كاربران آنلاين:
تعداد بازديدها: RSS |
طراح قالب: |
لوگوي دوستان |
|
|
كد جاوا : |
|
|
|
|
فرشته ها چه شکلی اند؟ |
| نويسنده: دونه برف مورخ: پنجشنبه هفتم شهریور 1387 در ساعت: 23:23 |
|
|
صبرکن عاطفه دلگیرشود بعد برو یا کمی از تو دلم سیر شود بعد برو صبرکن طفلک نو خواسته ی عاشقیم زندگانی کند و پیرشود بعد برو تازه از راه رسیدی به سفر فکر نکن باش تا وقت سحر دیر شود بعد برو تازه عاشق شده ام من، به دلم رحمی کن صبرکن عشق زمین گیر شود بعد برو |
| نويسنده: دونه برف مورخ: شنبه دوازدهم مرداد 1387 در ساعت: 8:8 |
|
|
اگه دلم تنگ میشه خیلی برات منو ببخش... اگه نگام گم میشه تو شهر چشات منو ببخش ... منو ببخش اگه شبا ستاره ها رو میشمرم ... اگه همش پیش همه بهت میگم دوست دارم ... منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم ... منو ببخش اگه شبا فقط تورو خواب می بینم ... منو ببخش اگه تورو میسپرمت دست خدا ... اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما ... منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم... تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم ... منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم ... ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم... |
| نويسنده: دونه برف مورخ: پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 در ساعت: 14:14 |
|
|
غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست غنچه آنروز ندانست که این گریه ز چیست
باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل گریه باغ فزونتر شد و چون ابر گریست
با غبان آمد و یک یک همه گلها را چید گفت پژمردگیش را نتوانم نگریست
من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را چه به گلدان و چه گلزار دگر عمرش فانیست
همه محکوم به مرگند چه انسان و گیاه این چنین است همه کار جهان تا باقیست
گریه باغ از آن بود که او می دانست غنچه گر گل بشود هستی او گردد نیست
رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود می رود عمر ولی خنده به لب باید زیست
زندگي مثل يه جاده است ، من و تو مسافراشيم ، قدر لحظه ها رو بدونيم ، ممکنه فردا نباشيم. life is a road and you are its passengers so |
| نويسنده: دونه برف مورخ: پنجشنبه دوم خرداد 1387 در ساعت: 23:30 |
|
|
|
سوال کرد: که چرا دیر کرده است ؟ نکند دل دیگری او را اسیر کرده است ؟ خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است تنها دقایقی چند تاخیر کرده است گفتم: هوا امروز سرد بوده است شاید موعد قرار تغییر کرده است خندید به سادگی ام ، آینه و گفت: احساسات تو را زنجیر کرده است گفتم: از عشق من چنین سخن مگوی گفت: خوابی ،سال هاست که دیر کرده است در آینه به خود نگاه میکنم ، آه عشق او عجب مرا پیر کرده است راست گفت آینه که منتظر نباش او برای همیشه دیر کرده است
اي همنشين بيستون بيا ببين كه سالها... نشسته ام به پاي عشق شيشه اي و بي صدا شكسته ام در انتظار تيشه اي...
تقدیم به آنکه
آفتاب مهرش
در آستان قلبم
همچنان پا برجاست
و هرگز غروب نخواهد کرد...
|
| نويسنده: دونه برف مورخ: سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387 در ساعت: 22:22 |
|
|
|
پرنده بر شانه هاي انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي. پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم . انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود . پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟ انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد . پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني . پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود . پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي . راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟ انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست ...!!!!!
آری دوست من... انسان مجموعه ای از آنچه دارد نیست... بلکه مجموعه ای است از آنچه هنوز ندارد ... اما می تواند داشته باشد...
|
| نويسنده: دونه برف مورخ: چهارشنبه دهم بهمن 1386 در ساعت: 9:0 |
|
|
كوله پشتياش را برداشت و راه افتاد. رفت كه دنبال خدا بگردد؛ و گفت: تا كولهام از خدا پر نشود برنخواهم گشت. نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود. مسافر با خندهاي رو به درخت گفت: چه تلخ است كنار جاده بودن و نرفتن؛ و درخت زير لب گفت: ولي تلخ تر آن است كه بروي و بي رهاورد برگردي. كاش ميدانستي آنچه در جستوجوي آني، همينجاست.
آری دوست من... در اندرون تو کسيست ... دنياييست ... وتو را ياري خواهد کرد... که خواستن را... به شدن بدل کني ... پس خويشتن را ... چنان ترميم کن... که مي پسندي... |
| نويسنده: دونه برف مورخ: یکشنبه هجدهم آذر 1386 در ساعت: 9:0 |
|
|
باز امشب اي ستاره تابان نيامدي... باز اي سپيده شب هجران نيامدي... شمعم شكفته بود كه خندد به روي تو... افسوس ، اي شكوفه خندان نيامدي... زنداني تو بودم و مهتاب من چرا... باز امشب از دريچه زندان نيامدي... با ما سر چه داشتي اي تيره شب كه باز... چون سر گذشت عشق به پايان نيامدي... شعر من از زبان تو خوش صيد دل كند... افسوس ، اي غزا ل غز لخوان نيامدي... خوان شكر به خون جگر دست مي دهد... مهمان من ، چرا به سر خوان نيامدي؟... گيتي متاع چون مَنَش آيد گران به دست... اما تو هم به دست من ارزان نيامدي... صبرم نديدی كه چه زورق شكسته اي ست... اي تخته ام سپرده به طوفان ، نيامدي... در طبع شهريار ، خزان شد بهار عشق... زيرا تو خرمن گل و ريحان نيامدي... |
| نويسنده: دونه برف مورخ: سه شنبه سیزدهم آذر 1386 در ساعت: 9:0 |
|
|
كاش مي ديدم چيست اي غنچه رنگين پر پر
سلام عرض میکنم خدمت دونه برف عزیزم و همه ی شما دوستای گلم. مرسی که مطلب قبلی ما رو خوندید و با نظر های قشنگتون شرمندمون کردید. فقط میخواستم در مورد اسمم یه توزیحی بدم و اون اینکه شوالیه مرگ اسم آی دی منه و من نسبت به مرگ جهان بینی خاص خودم رو دارم و از همه ی شما دوستای گلم خواهش میکنم اسمم رو به صورت کامل به کار ببرید. خیلی دوستون دارم. بای
|
| نويسنده: دونه برف مورخ: شنبه نوزدهم آبان 1386 در ساعت: 21:21 |
|
|
 به روي گونه تابيدي و رفتيمرا با عشق سنجيدي و رفتي تمام هستي ام نيلوفري بود تو هستي مرا چيدي و رفتي كنار انتظارت تا سحر گاه شبي همپاي پيچك ها نشستم تو از راه آمدي با ناز و آن وقت تمناي مرا ديدي و رفتي شبي از عشق تو با پونه گفتم دل او هم براي قصه ام سوخت غم انگيزست توشيداييم را به چشم خويش فهميدي و رفتي چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست ولي دل رابه چشمت هديه كردم سر راهت كه مي رفتي تو آن را به يك پروانه بخشيدي و رفتي صدايت كردم از ژرفاي يك ياس به لحن آب نمناك باران نمي دانم شنيدي برنگشتي و يا اين بار نشنيدي و رفتي نسيم از جاده هاي دور آمد نگاهش كردم و چيزي به من نگفت تو هم در انتظار يك بهانه از اين رفتار رنجيدي و رفتي عجب درياي غمناكي ست اين عشق ببين با سرنوشت من چها كرد تو هم اين رنجش خاكستري را ميان ياد پيچيدي و رفتي تمام غصه هايم مقل باران فضاي خاطرم را شستشو داد و تو به احترام اين تلاطم فقط يك لحظه باريدي و رفتي دلم پرسيد از پروانه يك شب چرا عاشق شدي درد عجيبي ست و يادم هست تو يك بار اين را ز يك ديوانه پرسيدي و رفتي تو را به جان گل سوگند دادم فقط يك شب نيازم را ببيني ولي در پاسخ اين خواهش من تو مثل غنچه خنديدی و رفتي دلم گلدان شب بوهاي روياست پر است از اطلسي هاي نگاهت تو مثل يك گل سرخ وفادار كنار خانه روييدي و رفتي تمام بغض هايم مثل يك رنج شكست و قصه ام در كوچه پيچيد ولي تو از صداي اين شكستن به جاي غصه ترسيدي و رفتي غروب كوچه هاي بي قراري حضور روشني را از تو مي خواست تو يك آن آمدي اين روشني را به روي كوچه پاشيدي و رفتي كنار من نشتي تا سپيده ولي چشمان تو جاي دگر بود و من مي دانم آن شب تا سحرگاه نگارن را پرستيدي و رفتي نمي دانم چه مي گويند گل ها خدا مي داند و نيلوفر و عشق به من گفتند گل ها تا هميشه تو از اين شهر كوچيدي و رفتي جنون در امتداد كوچه عشق مرا تا آسمان با خودش برد و تو در آخرين بن بست اين راه مرا ديوانه ناميدي و رفتي شبي گفتي نداري دوست من را نمي داني كه من آن شب چه كردم خوشا بر حال آن چشمي كه آن را به زيبايي پسنديدي و رفتي هواي آسمان ديده ابريست پر از تنهايي نمناك هجرت تو تا بيراهه هاي بي قراري دل من را كشانيدي و رفتي پريشان كردي و شيدا نمودي تمام جاده هاي شعر من را رها كردي شكستي خرد گشتم تو پايان مرا ديدي و رفتي... با سلام به دونه برف عزیزم و همه شما دوستای گلم. این اولین مطلب من تو این وبلاگ. امیدوارم که براتون جالب باشه و با نظر های قشنگتون دلگرمم کنید. خیلی دوستون دارم و امیدوارم همیشه موفق و پیروز باشید. |
| نويسنده: دونه برف مورخ: یکشنبه سیزدهم آبان 1386 در ساعت: 9:17 |