دردی سپید میان سرمای خیس باران زده ی  آسمان، خاکستر نیمه جان وجودم را به ستیزه می خواند و من در میان هیاهوی ارواح سپیدپوش زایشگاهی غریب،  تلخ و معصوم می گریم. چشمانم دیگر تاب درد را ندارد. دستانی آهنین قلب کوچکم را می فشارد و در گلویم بغضی عظیم که توان گریستنش نیست فانوس کم نور حیاتم را مقابل باد سهمگین غم ها به بازی می گیرد.         

باز هراس، باز گریز، باز فریاد. چشمانم را می بندم ؛ پدرم می غرد.وقتی شلاق خشم هایش را تاب می دهد اثر زخم های عمیقم تیر می کشد. هنوز آهنگ موزون ضربه هایش تداعی گر حسرت رقص باد است میان گیسوان بید عاشق.

به مادرم و عطر چادر معراجش پناه می برم افسوس که دستان پینه بسته ی  او نیز توان نجاتم را ندارد، اما هنوز هم بوی یاس آسمانی دامنش بر قلب رنج دیده ام مرهم می نهد.

مادرم، از چه رو نامم را شادی نهادی؟ میدانم......می دانم....... می خواستی همواره،همه شادی های نیک جهان را در دستان گره کرده ام جای دهی. افسوس، افسوس، که تقدیر با جام زهری که در کام پدر ریخت همه اندوه ها را در وجودم نهاد. سهم من چه بود از این سردرگمی ها؟ گناه من چیست؟

چرا در این دنیای زمینی ،آدم ها حرف دل مرا جور دیگر تعبیر می کنند؟ من محتاج محبتم، سرخورده ی  تقدیر،در حسرت بارانم و در محنت  دنیا. حرف من پرواز است، حرف من رهایی است، پاکی از پلیدی های شیطانی.

پدرم ، به چشمان معصومم رحم کن ،به اشک های خسته ام بنگر. یاد داری که چه سان مرا در آغوش مهربانت  می گرفتی و نفس های مقدست که هنوز آلوده نگشته بود به   بی رحمی دنیا ، امید آرزوهای شیرینم  می شد؟ چرا؟ چرا دنیای زیبایم با غم، با بغض، با تردید رقم خورد و من شدم دختر تنهای شب .

آری پدر، دنیای دیروزم ویران گشت به دنیای فردایم رحم می کردی و حلقه بندگی دیو پیر را در انگشتان نازکم جای نمی دادی.

هنوز چشمانم خمار درد است.درد موجودی نو، درد دوری از مادر، اما صدای اذان آرامم می کند.

پرده های اوهام کنار می روند و طفل من می گرید، می گرید و به زنده بودنش ، به تلخی زندگی شادی اعتراض می کند. کودک دردانه ی  من؛ از چه رو قدم به دنیای خاکی نهادی که تنها شوق آدمیانش دریدن یوسف بی گناه من است.

ثانیه های واپسین زندگی شتابان می گذرند و من برای لحظه ای یگانه یادگارم ، دختر گریان شاد را به سینه می فشارم. نجوا کنان در گوش دخترم زمزمه می کنم :« نامت را یلدا می نهم، تا سیاهی شب های گناه را هرچند که طولانیست به صبح عدالت و برابری بدل کنی ».

حال رها شدم همچون پروانه ای رهیده از پیله ی نفرت و سبکبال به سوی معبودم  می شتابم. خدانگهدار بت های سنگی که نام آدم بر شما نهادند و انسان هایی چون من در قربانگاه شهوت رانیتان هلاک گشتند ،خدانگهدار گل های یاس، خدانگهدار دخترم ،خدانگهدار  یلدا.

نویسنده : دونه برف