باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

گریه باغ فزونتر شد و چون ابر گریست

 با غبان آمد و یک یک همه گلها را چید

گفت پژمردگیش را نتوانم نگریست

 من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را

چه به گلدان و چه گلزار دگر عمرش فانیست

 همه محکوم به مرگند چه انسان و گیاه

این چنین است همه کار جهان تا باقیست

 گریه باغ از آن بود که او می دانست

غنچه گر گل بشود هستی او گردد نیست

 رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود

می رود عمر ولی خنده به لب باید زیست